Przekwitły forsycje i magnolie, owocowe drzewka powoli zrzucają swoje delikatne kwiaty, przemija uroda tulipanów, żonkili, narcyzy. Za to, zazieleniły się działki młodymi listeczkami, świeżą trawą, jaskrawymi, iglakowymi przyrostami, rozpachniły się i zafioletowiły bzami. Dowiedziałam się, że bez to inaczej lilak i gatunków ma co najmniej kilka a odmian jeszcze więcej. Najczęściej rośnie na działkach lilak pospolity, lilak perski i lilak drobnolistny.

Pierwsze majowe dni sprzyjały rodzinnym spotkaniom na działkach i oczywiście grilowaniu. Tak więc, nie tylko zapach bzu unosił się nad działkowymi ogródkami ale także pobudzająca wydzielanie soków żołądkowych – woń pieczonych kiełbasek. Dla ładniejszego zapachu , do ich przyrządzania dodaje się owoce jałowca a na palenisko dorzucić trzeba parę malutkich iglakowych gałązek.

Rozszemrała się moja działka fontanną. Ożywiły się, wypluwające strużki wody ceramiczne żaby, krokodyle i kaczuszki. Swoje miejsce przy fontannie zajął uśmiechnięty krasnal. Wkrótce pewnie doczeka się na prawdziwe, żabie odwiedziny. Kiedy dwa dni temu wchodziłam na działkę, przywitał mnie radosny okrzyk jej właściciela… fontanna już gotowa, wszystko działa i teraz można fotografować…

Gorący początek maja. Wydaje się, ze wszystko bedzie usychać. W ogrodzie na Krowodrzy troska działkowiczów czyni cuda – jak kiedyś u mieszkańców wsi.

Widać to u najstarszych działkowiczow i tych co posiadaja… wiedzę. Wodę i ziemię posiada tu każdy. Ci z którymi rozmawiam sa ponadto zainteresowani przyszłością działek i argumentami za ich pozostawieniem.: to jest ich niezbywalne prawo do pracy. Tak jak w każdym zawodzie.

W pogoni za czasem kwitnienia roślinki nabierają szczególnego znaczenia: kolejne kwiatki trafiaja do zielnika. Trzeba się spieszyć. Starszej pani brakuje czasu bo ma świadomośc że w domu robota czeka. Widać tu pewne nawyki z czasów kiedy ratowano działką budżety domowe i zapobiegliwość .

Pamięta te czasy stara jabłon przy drodze i warzywa, których powierzchnia uprawy jest taka że trzeba ją chronić. Wartością stają się dokarmianie ptaków i troska o ich przetrwanie.

Spędziłam na działce bardzo wiele bardzo nudnych godzin. Kiedy byłam dzieckiem szukałam wciąż nowych przygód, chciałam wszędzie wetknąć nos i wszystko zbadać. Spacery na działkę były dla mnie przede wszystkim powinnością posłusznej wnuczki.

Nie lubiłam grzebać w ziemi i kompletnie nie interesowały mnie kwiaty. Sytuację ratował trochę trójkołowy rowerek, którym mogłam jeździć sama po bezpiecznych alejkach. Na innych działkach było kilka ciekawych rzeczy do obserwacji. Szczególnie lubiłam kolekcję dziwnych wiatraczków i gołębie, które szybowały na całym ogrodem działkowym. Całemu ogrodowi musiał wystarczać jeden wspólny wychodek, stąd załatwianie potrzeb fizjologicznych było pretekstem do spotkań i plotek (w moim wypadku zwłaszcza pytań typu: a dobrze się uczysz?).

Działkowanie pozostało mi jednak w pamięci przede wszystkim jako czas siedzenia na ławeczce. Bo, pomimo przekonania, ze zawsze jest jeszcze coś do zrobienia, zawsze nastawał chwila, kiedy się siedziało. Trzeba było siedzieć i nic więcej. Trudno było mi to zrozumieć. Siedzenie oznaczało nudę.

Mięło czasu mało- wiele i natura trochę już zaczęła mnie nawet pociągać, ale przede wszystkim dotarło do mnie, jak bardzo działkowanie pozwalało nam wtedy na powrót do wolniejszego, czyli normalniejszego trybu życia. To obowiązkowe działkowe siedzenie jest dziś dla mnie prawdziwym odkryciem. Cała jego trudność polega właśnie na tym, że nie robi się nic innego.

Jak medytacja, którą odkrywa się po latach w ćwiczeniach oddechowych wykonywanych dawno na wuefie.

W miejskim życiu nie ma pór roku i nie ma czasu na siedzenie. Dlatego działki dają szansę, żeby na jakiś czas zapomnieć o tym życiu i doświadczyć rytmu życia naprawdę. Pomaga w tym, zwłaszcza kiedy produktem zawodowej pracy są rzeczy nieuchwytne, kontakt z jakże materialną ziemią. Kontakt oparty na nie-rozumieniu.