Comments on: Lato zamknięte w słoiku

By: Poezje antropologiczne « antropologia za_stosowana

Poezje antropologiczne « antropologia za_stosowana — Mon, 30 Aug 2010 20:28:45 +0000

[...] Lato zamknięte w słoiku ["działo-działka"] [...]

By: zenona

zenona — Sun, 15 Aug 2010 15:59:07 +0000

Nareszcie jest ten temat. A już myślałam, że my działkowicze wszyscy jesteśmy abstynentami. Tymczasem nikt nie wie ile tu dymionów napełniono /i wypróżniono/ zwłaszcza w latach niedoboru. Nalewka zaś z pigwowca japońskiego czy może smorodinówka /czytaj z czarnej porzeczki/ to już napój wybranych i sączy sie je naparstkami w starannie dobranym towarzystwie, w domu, zimą, kiedy się już dobrze “nastoją”. Może dla tego nie wyszły w letnich rozmowach w plenerze.

By: Katarzyna Kubat

Katarzyna Kubat — Thu, 10 Dec 2009 15:35:22 +0000

to ja jeszcze chciałam tylko wspomnieć o wyższości naleweczki z pigwowca, mimo że prawdopodobnie ma tylko jedno życie, nad kompotem

By: Magdalena

Magdalena — Thu, 10 Dec 2009 14:59:04 +0000

I wiadomość z ostatniej chwili, znów o muzeach:

Otwarte Lektorium Antropologiczne, o którym wyżej odbędzie się jednak nie w styczniu a 15 grudnia, zmieniła się tylko godzina na 16.30!

By: Katarzyna Wala

Katarzyna Wala — Thu, 10 Dec 2009 13:45:44 +0000

Jeśli chodzi o porównanie spiżarni z galerią i muzeum, to rzeczywiście nie przemyślałam wszystkich implikacji (: W przypadku moich informatorów przetwory, które przez dwie, trzy zimy nie zostały skonsumowane lądowały na śmietniku. Choć raczej nie skończyły na wysypisku. Jedna z osób opowiadała o tym, że cale skrzynki takich słojów wystawiła pod śmietnikiem – a następnego dnia już ich nie było… w tym sensie można mówić o drugim życiu, choć nie koniecznie o nowym wcieleniu kompotu wiśniowego:)

By: Magdalena

Magdalena — Thu, 10 Dec 2009 13:24:33 +0000

…tym bardziej, że w przypadku rozmówczyni autorki posta kompoty szły raczej do kosza…

Miałam na myśli szeroko rozumiane przetwarzanie, w wielu przypadkach wyrażające się przeobrażaniem czegoś starego/ starzejącego się w znów przydatne do użytku – co, będę się upierać, spotykam na różnych działkach choć nie tylko tam i nie zawsze.

By: Katarzyna Kubat

Katarzyna Kubat — Thu, 10 Dec 2009 11:24:01 +0000

byłabym ostrożna z formułowaniem tak kategorycznych sądów. im bardziej byłam na działkach tym bardziej miałam poczucie że nie ma czegoś takiego jak “absolutnie charakterystyczny rys życia na działce”, no chyba że to coś funkcjonuje w naszych głowach

By: Magdalena

Magdalena — Thu, 10 Dec 2009 10:59:08 +0000

To ja teraz z muzeum w stronę zapraw i szklarek (ach ta wyrazista, wrocławska nomenklatura;).

Wino kompotowe i ten nieustający recykling czego jest ono kolejnym przykładem to absolutnie charakterystyczny rys życia na działce – prze-obrażenie. Rzecz, która zbliża sie do granicy swego życia, używalności, na krawędź swej funkcji – poddana odpowiednim działaniom i oto nowe życie wstępuje w wydawałoby się ucieleśniony koniec i schyłek. Witalność, przemiana – to jakaś działkowa prawidłowość.
Może w muzeum też jest to możliwe…

By: Ewa

Ewa — Thu, 10 Dec 2009 10:18:02 +0000

Nie napisze jakiego rodzaju odczucia wzbudza we mnie mysl o winie kompotowym…ale wroce do muzeow i do wypowiedzi Magdy (choc moze nie powinnam nadmiernie eskplorwac tego tematu na blogu dzialkowym ;-) Otoz z tego co bylo mowione na ostatnim lektorium, wyklad dyrektora jest przelozony na poczatek stycznia.

By: Katarzyna Kubat

Katarzyna Kubat — Thu, 10 Dec 2009 09:33:37 +0000

a ja chciałabym odejść od kwestii muzealnych i przejść do spraw spożywczych – odnosząc się do przetworów (zdecydowanie bardziej wolę to słowo niż słowo “zaprawy”); otóż wydaje mi się że odkryłam drugie życie kompotu, a może nawet lepiej powiedzieć, że drugie dno. zalegające, smutne i nikomu nie potrzebne kompoty przerabiane są na wino, podobno jest to dziecinnie proste, wystarczy przelać do dymionu, dodać drożdże i gotowe. warto wspomnieć o korelacji pomiędzy zmianą składu chemicznego (?) a zmianą grupy docelowej takiego napoju no i oczywiście całej atmosfery późniejszej konsumpcji…