Zapraszamy 28 lipca 2011 r. (najbliższy czwartek) na godzinę 18.00 na spotkanie z cyklu “Druga strona rzeczy” poświęcone w tym miesiącu fascynującemu tematowi roślinnych wędrówek.

podwórko MEK, ul. Krakowska 46
(w razie niepogody – ratusz, pl. Wolnica 1)
goście specjalni: Piotr Klepacki, Monika Kujawska – uczestnicy projektu badawczego MEK „Dzieło-działka”

Porozmawiamy o tym, jak rośliny przekraczają granice kultur, znajdując zastosowanie w kuchni, lecznictwie, praktykach religijnych. W otoczeniu narzędzi rolniczych z różnych stron świata przypomnimy sobie o odległych rodowodach owoców, warzyw i ziół, które rosną w naszych ogródkach. Czy pomidor, słonecznik, tymianek nadal będą smakowały tak samo?
Druga strona rzeczy

Autorka fotografii, Joanna Parketny napisała:

Ogródki znajdują się pomiędzy szeregiem starych gregoriańskich domów, a wybudowanym w 1956 roku osiedlem. Dawniej płynęła tędy rzeka New River a wzdłuż jej brzegów szła ścieżka zwana wdzięcznie Willow Walk, którą to nazwę zastąpił współczesny Aden Terrace.

[czytaj dalej...]

Do 16 października można odwiedzać letni pawilon zaprojektowany przez Petera Zumthora, szwajcarskiego architekta, dla galerii Serpentine. Za koncepcję ogrodu odpowiadał Piet Oudolf, twórca m. in. rekultywacji terenów po nowojorskiej kolejce.

Letni pawilon galerii Serpentine, projektant Peter Zumthor

[czytaj dalej...]

Inicjatywy spod znaku „good life”, „slow food” i innych figur retoryki ekologicznej stanowią kontekst dla funkcjonowania ogródków działkowych w Wielkiej Brytanii. Jedną z ciekawszych około-działkowych akcji jest działalność Huge’a Fearnley-Whittingstall’a, dziennikarza, pisarza i twórcy telewizyjnego, który z przedsięwzięcia nazywanego przez siebie „eksperymentem” uczynił odpowiedź na tęsknoty tysięcy Brytyjczyków.

[czytaj dalej...]

To była marcowa eskapada. Najpierw w hostelu dziewczyna nie mogła zrozumieć o jakie ogrody chodzi. Powróciłam z przyniesionym z pokoju wycinkiem prowansalskiego dziennika. No tak, jest coś takiego, ma adres przy autostradzie. Trzeba iść na pociąg i wysiąść w Saint Louis des Aygalades. Świetnie. Jeszcze zakup kremu z filtrem 50, scenka z niefrasobliwie sikającym na zacieniony chodnik cygańskim chłopakiem, dobra architektura dworca, i kilkanaście minut na właściwie podmiejską stację. Wysiadłyśmy tylko my. Stacja w stylu Kraków-Bonarka PKP choć nieco mniejsza. Tuż obok zamieszkiwali ludzie doprowadzający do perfekcji sztukę mieszkania plenerowego i artrecyklingu. Zaczepiona nastolatka mówiła po francusku najwidoczniej od całkiem niedawna, i oczywiście nie słyszała o ogródkach działkowych.

[czytaj dalej...]