Działki a sprawa jeleni

15 09 2010 :: :: Komentuj (2)

Fot. Janusz Oleszkiewicz


Krynica Zdrój, koniec sierpnia 2010 roku. Pani Małgorzata Oleszkiewicz napisała:

W tym samym czasie też byłam w Krynicy, ale na działkach nad torami kolejowymi, o nazwie bodajże: Ogródki Działkowe „Kolejarz” czy podobnie. Wyglądały w tym roku inaczej niż zwykle i działo się coś dziwnego. Na siatkowych ogrodzeniach wisiały paski białych i kolorowych tkanin, zauważyłam też przy jednej działce „ozdobę” z nanizanych na sznurek puszek po piwie. Widziałam też liczne grabie powbijane w ziemię z zawieszonymi na nich płachtami lub firankami. Od czasu do czasu dawał się słyszeć odgłos przypominający bębnienie, to któryś z działkowiczów uderzał w blaszany dekiel tłuczkiem do mięsa lub drewnianą pałką. Okazało się, że wszystkie te zjawiska to próby (mało skuteczne) poradzenia sobie z nietypowymi szkodnikami, które w tym roku opanowały działki zjadając uprawy: cukinie, buraki, marchewkę… Jedna z działek była nawet całkiem pusta – bez żadnej roślinności gdyż właścicielka zdenerwowała się na tych niszczycieli, więc całą działkę przekopała. Okazało się, że ci nietypowi „goście” to jelenie, które wyszły z lasu i najpierw wykorzystały fakt, że po zniszczeniach popowodziowych zawieszono kursowanie pociągów do Krynicy więc mogły się spokojnie paść na torach. Następnie zaczęły grasować po działkach gdzie odkryły mnóstwo smakołyków. Nawet wysokie ogrodzenia nie były dla nich przeszkodą, przeskakiwały je swobodnie, stołując się na działkach w dzień i w nocy.

Fot. Janusz Oleszkiewicz


Fot. Janusz Oleszkiewicz


Na działki przychodzą jelenie szlachetne (a nie rozłożyste karpackie), to ekipa zamieszkująca Górę Parkową. Można spotkać je także na “deptaku”, wieczorową lub wczesnoranną porą, niszczą klomby i miejskie rabatki. Na wpół oswojone typki niczego sobie nie robią z działkowców. Na działkach nie używa się strzelby.

Sierpień działkowca

12 08 2010 :: :: Komentuj (1)

Sierpień Les Très Riches Heures du duc de Berry

Godzinki Księcia de Berry

Rękopis, około 1410 r., ilustrowany przez braci Limburgów, Musée Condé, Chantilly

(…) Wiedzcie, że mówię o ogrodniku działkowym (…), prawdziwy ogrodnik czuje w kościach, że sierpień to jest czas zmiany. Co kwitnie, to już niebawem przekwitać zacznie; teraz jeszcze nadejdzie czas jesiennych astrów i chryzantem a potem dobranoc! Ale, ale, jeszcze ty, jaśniejący floksie, ty, bukieciku kościelny, ty, złoty starcze i złota nawłoci, ty, złota rudbekio i złoty słoneczniku, i jeszcze wy i ja, jeszcze się nie damy, skądże znowu! Przez cały rok jest wiosna i przez całe życie młodość; stale jeszcze jest z czego kwitnąć. To tylko tak się mówi, że jesień; my tymczasem rozkwitamy innym kwiatem, rośniemy pod ziemią, wypuszczamy nowe pędy; i stale coś jest do roboty. Tylko ci, którzy trzymają bezczynnie ręce w kieszeniach, powiadają, że wszystko zmierza ku gorszemu; ale kto kwitnie i przynosi owoce, chociażby to było w listopadzie, nic nie wie o jesieni, wie tylko o złotym lecie; nie wie nic o upadku, ale o puszczaniu pędów. Jesienny astrze, drogi człowieku, rok jest tak długi, że nawet końca nie ma.

Powyższy cytat pochodzi z książeczki Rok ogrodnika (to zakończenie rozdziału Sierpień ogrodnika), której autorem jest czeski pisarz i dramaturg Karel Čapek. Tekst powstał w 1929 roku. (Autor zasłynął jako krytyk wykorzystania techniki i nauki dla działań machiny wojennej podczas I wojny światowej. W 1922 ukazał się przekład na język angielski jego sztuki Rossumovi Univerzální Roboti, który wprowadził do obiegu słowo ‘robot’.)

Według Roberta Pogue Harrisona (w: Gardens. An Essey on the Human Condition, Chicago 2008) praski działkowicz w tym dokumencie daje nie tylko świadectwo ogrodniczej obsesji. To przekonująca alegoria uprawy i troski o duszę. Jak pisze w zakończeniu rozdziału poświęconego tekstowi Čapka:

Nawet jeśli historia mówi nam, że nie zawsze tak jest, ogrodnik musi wciąż wierzyć, że najlepsze przed nami, bez takiej wiary nie będzie ogrodników, a bez nich lepszej czy gorszej przyszłości.

dzielo dzialka zaloga dzi kolekcja dzielo dzialka formularz kontaktowy Muzeum Etnograficzne w Krakowie