Fot. Janusz Oleszkiewicz

W tym samym czasie też byłam w Krynicy, ale na działkach nad torami kolejowymi, o nazwie bodajże: Ogródki Działkowe „Kolejarz” czy podobnie. Wyglądały w tym roku inaczej niż zwykle i działo się coś dziwnego. Na siatkowych ogrodzeniach wisiały paski białych i kolorowych tkanin, zauważyłam też przy jednej działce „ozdobę” z nanizanych na sznurek puszek po piwie. Widziałam też liczne grabie powbijane w ziemię z zawieszonymi na nich płachtami lub firankami. Od czasu do czasu dawał się słyszeć odgłos przypominający bębnienie, to któryś z działkowiczów uderzał w blaszany dekiel tłuczkiem do mięsa lub drewnianą pałką. Okazało się, że wszystkie te zjawiska to próby (mało skuteczne) poradzenia sobie z nietypowymi szkodnikami, które w tym roku opanowały działki zjadając uprawy: cukinie, buraki, marchewkę… Jedna z działek była nawet całkiem pusta – bez żadnej roślinności gdyż właścicielka zdenerwowała się na tych niszczycieli, więc całą działkę przekopała. Okazało się, że ci nietypowi „goście” to jelenie, które wyszły z lasu i najpierw wykorzystały fakt, że po zniszczeniach popowodziowych zawieszono kursowanie pociągów do Krynicy więc mogły się spokojnie paść na torach. Następnie zaczęły grasować po działkach gdzie odkryły mnóstwo smakołyków. Nawet wysokie ogrodzenia nie były dla nich przeszkodą, przeskakiwały je swobodnie, stołując się na działkach w dzień i w nocy.

Fot. Janusz Oleszkiewicz

Fot. Janusz Oleszkiewicz

Oglądając je, a potem planując ich umieszczenie tutaj, zdałam sobie sprawę, że nie jest to, rzecz jasna, tak niewinne jakbym chciała. Poniżej komentarz z ostatnio przeczytanej lektury, którą gorąco polecam.

Bycie widzem nieszczęść nawiedzających inne kraje jest jednym z najbardziej charakterystycznych przeżyć współczesności. Od półtora wieku patrzymy na to, co dla nas nagromadzili zawodowi, wyspecjalizowani turyści zwani dziennikarzami. (…) Reagujemy współczuciem, oburzeniem, podnieceniem albo aprobatą, w miarę jak ukazują nam się kolejne nieszczęścia.

Powyższy cytat pochodzi z okładki książki Susan Sontag “Widok cudzego cierpienia” (w przekładzie Sławomira Magali, wydanej w ubiegłym miesiącu przez Wydawnictwo Karakter).

Sprawa opisana w dzienniku jest pretekstem do komentarzy na forum wyrażających wrogość i niechęć do działkowców. W tych wypowiedziach ogródki działkowe to „żywy skansen PRL”, „komuna”, „śmietnisko”, etc. Anarchiczny świat ogródków przeciwstawiany jest porządkowi zaprowadzanemu gospodarską miejską ręką. Stare ma przegrać z nowym.

Działkowcy z zatopionego „Zakola Wisły” zalanie ogrodu komentują i tak:

Przynajmniej żaden deweloper teraz nas stąd nie wygoni.

Racja?

Strażacy mają 2 pompy, każda na 4 węże. Ściągają wodę z działek i wylewają za wał – nieopodal wyrwy (według słów działkowców wał wysadzono), w nocy pompy nie pracują. W czasie powodzi strażacy byli na utrzymaniu miasta teraz to działkowcy robią składkę na jedzenie, kawę. Przed tygodniem Wisła dotarła na ul. Nowohucką zalewając m. in. „Zakole Wisły”.

Codziennie, przez cały dzień ludzie przychodzą zobaczyć jak woda schodzi, próbują dostać się na działkę, wczoraj już było to możliwe. Parking przed wejściem na ogród zamienił się w jezioro z cyplem, w sam raz na zakładania gumiaków i woderów. Tempo odpływu wody rano mierzył kamyk ustawiony na jej brzegu, po południu jakieś 10 metrów dalej był to kawałek mokrej gałęzi. Oprócz rowerów zaczęły na alejki wjeżdżać i auta, zdecydowano zamknąć bramę na łańcuch, jak kiedyś. Alejki bardzo ucierpiały w powodzi, są zniszczone, szkoda je rozjeżdżać. Dziś zebranie zarządu, tym razem w siedzibie okręgu. Do biur nie da się wejść, wysadziło parkiet.

Nieliczni szczęśliwcy mają suche działki, ale wszyscy zalane piwnice. Naprawdę sporo działek jest mocno zatopionych, w altankach powywracane meble, lodówki. Przewrócony ul. Wszystkich nocujących na ogrodzie uratowano, kilkanaście osób woda zaskoczyła nocą.

Oddalająca się woda cieszy. Wracają wspomnienia zakładania ogrodu na śmietnisku powstałym w miejscu wykopanego do budowy Huty piachu. Po powodzi będą musieli znów się za to zabrać.

Spotkany rano działkowicz w napięciu wpatruje się w ubywającą powoli wodę. Nie ma wysokich gumowców. Czeka aż z alejek wypompują i pójdzie sprawdzić jakie są szkody u niego. Na fali radości z każdego centymetra przywracanego Wiśle opowiada, jak objechał rowerem wały, widział wyrwę, strażaków i schnący ogród. Mówi, że na działce czuje się lepiej niż w domu, nie jest ciasno, jest u siebie, może robić co chce, zakładać swój ogródek tak jak chce, czuć się wolny. „Bo wie pani, ja jestem wolnym człowiekiem”.

Ale są i tacy, którym strasznie żal. Nie będzie żadnych roślin w tym roku, wszystko zgnije. Zaczynanie od nowa nie dla wszystkich jest wyzwaniem. Wiele osób nie ma już na to siły.